WikiPortallus: Bitwa pod Rokitną.html

Na wiosnę 1915 roku II Brygada Legionów uległa reorganizacji. Została podzielona na 3 grupy taktyczne pod dowództwem odpowiednio majora Januszajtisa, pułkownika Hallera i podpułkownika Roji. 1 kwietnia dowódcą II Brygady mianowano Austriaka Ferdynanda Küttnera, 16 dni później oddziały polskie zostały skierowane na pogranicze Bukowiny i Besarabii.Zostały podporządkowane generałowi Ignazowi Kordzie^[1]. 3 Pułk Piechoty Legionów zostaje rozlokowany na odcinku frontu pomiędzy wsiami Dobronowce i Toporowce. Artyleria w Bałamutówce, ułani 3 szwadronu w rejonie Rarańczy, a 2 szwadron w oddalonej o około 10 kilometrów miejscowości Kotul-Ostrica. W pierwszych dniach czerwca została przeprowadzona reorganizacja 2 i 3 szwadronu ułanów w II dywizjon kawalerii legionowej. Dowództwo nad dywizjonem powierzono rotmistrzowi Zbigniewowi Dunin-Wąsowiczowi. Dowódcą 2 szwadronu został porucznik Jerzy Topór-Kisielnicki, a 3 szwadronu porucznik Juliusz Klasterski.

edytuj Przebieg szarży

12 czerwca 1915 roku oddziały II Brygady działały w rejonie wsi Rokitna. Z polskimi oddziałami sąsiadowały oddziały związku taktycznego pułkownika D. Pappa z prawej strony, a od lewej oddziały 42 dywizji piechoty. Rozpoczął się wspólny atak w celu zdobycia zajmowanych przez Rosjan pozycji w okolicy wsi Rokitna. Pomimo zaciekłych walk wojska austriackie i polskie nie osiągały założonych celów strategicznych. 13 czerwca w godzinach przedpołudniowych pozycje 42 dywizji zaczęły być zagrożone przez nacierające oddziały rosyjskie. Około południa do dywizjonu ułanów powrócił rot. Dunin-Wąsowicz, który został wezwany do szefa sztabu II Brygady kapitana Vargasa. W celu wyparcia oddziałów rosyjskich z pozycji we wsi Rokitna drugi i trzeci szwadron miał zaatakować z lewej flanki, wsparty przez piechotę, potrójne okopy rosyjskie.

Rotmistrz Zbigniew Dunin-Wąsowicz osobiście poprowadził swoich ułanów do walki. Po przekroczeniu bagnistych brzegów rzeczki Rokitnianki, Dunin-Wąsowicz skierował 3 szwadron do rezerwy, a z 2 ruszył do ataku. W ciągu około 15 minut ułani przedarli się przez 3 linie wroga, siejąc popłoch i śmierć. Z szarży z 64 ułanów wróciło sześciu. Szarża nie została w całości wykorzystana. Oddziały piechoty w niedostatecznym stopniu wsparły ułanów.

edytuj Skład 2 szwadronu w chwili szarży^[2]

edytuj Po szarży

15 czerwca 1915 roku w Rarańczy na miejscowym cmentarzu odbył się pogrzeb 15 poległych w szarży ułanów. Na trumnie Zbigniewa Dunin-Wąsowicza przykrytej flagą w barwach narodowych położono ułańskie czako i złamaną szablę. Po uroczystościach odprawionych przez księdza Panasia i przemowach uczestnika szarży wachmistrza Sokołowskiego i porucznika Kordeckiego odśpiewano Boże coś Polskę i złożono trumny do wspólnej mogiły. W okresie powojennym mogiły ułanów 2 szwadronu znalazły się poza granicami kraju w Rumunii. Po nawiązaniu kontaktów pomiędzy 2 Pułkiem Ułanów a 11 Pułkiem Huzarów Rosiori i od 1918 roku to oni opiekowali się grobami polskich legionistów w Rarańczy.

Na mocy porozumienia między Rzeczpospolitą a Rumunią w lutym 1923 roku przeprowadzono ekshumację zwłok, które przewieziono do kraju. 26 lutego 1923 roku odbył się w Krakowie uroczysty pogrzeb poległych w szarży ułanów. Brał w nim między innymi udział Józef Piłsudski oraz biskup Adam Stefan Sapieha. Piłsudski udekorował trumny orderami Virtuti Militari V klasy. Po uroczystościach na Rynku kondukt żałobny udał się na Cmentarz Rakowicki. Tutaj do uczestników szarży przemawiał generał Stanisław Szeptycki, który w imieniu Piłsudskiego udekorował Orderami Virtuti Militari tych uczestników szarży, którzy nie byli odznaczeni wcześniej. W dwa lata później odsłonięto pomnik na grobie ułanów.

Przypisy

↑ Dowódcy XI korpusu austro-węgierskiego, wchodzącego w skład grupy generała Karola Pflanzer-Baltina.
↑ Na podstawie Stanisław Rostworowski Nie Tylko Pierwsza Brygada (1914-1918) Z Legionami na bój P.W. EGROSS - Oficyna Wydawnicza, Warszawa 1993
↑ Adamski Tadeusz - doktor praw, podoficer ordynansowy płk. Hallera. Pochodiził z rodziny właścicieli ziemskich majątku w Stańkowej koło Leska.
↑ Pochodził z Kieleczcyzny. Urzędnik cukrowni w Śreniawie, na szarżę jechał na ochotnika. Jako podoficer rachunkowy był od bezpośrednich działań wojennych zwolniony.
↑ Artysta malarz, w WP zweryfikowany z datą 1 czerwca 1919 do stopnia rotmistrza. Służył w 2 Pułku Szwolerzerów Rokitańskich od 1923 roku w rezerwie.
↑ W Wojsku Polskim zweryfikowany do stopnia rotmistrza.
↑ Prokop Kazimierz - zmarł w jenieckim obozie rosyjskim.
↑ Krawczyński Jan - wzięty do niewoli rosyjskiej. Mianowany majorem Wojska Polskiego od 1 czerwca 1919 roku. Służył w 24 Pułku Piechoty w Łucku. W 1925 roku przeszedł w stan spoczynku.
↑ Wzięty do niewoli rosyjskiej. Przebywał w obozie jeniecki, z którego po wydostaniu się zaciągnął się do 5 Dywizji Strzelców Polskich na Syberii. W styczniu 1920 roku pod Krasnojarskiem dostał się do niewoli bolszewickiej. Powrócił do Polski w [[1922] r.
↑ Tadeusz Brincken (baron) ur. 1893. W Wojsku Polskim porucznik z datą starszeństwa od 1 czerwca 1919 r., służył w I dyonie taborów, w 1923 mianowany kapitanem, w 1931 - majorem. W latach 1923-1932 służył w 3 pułku piechoty legionowej.
↑ Liszko Stefan (1892-1991). W Wojsku Polskim od 1 czerwca 1919 rotmistrz, w 1923 oficer 5 pułku szwoleżerów konnych, w 1927 mianowany majorem. W 1930 mianowany podpułkownikiem i nominowany na stanowisko dowódcy 6 pułku ułanów kaniowskich. W Czasie kampanii wrześniowej w randze pułkownika w Podlaskiej Brygadzie Kawalerii.
↑ Chwalibóg Jan w Wojsku Polskim rotmistrz od 1 czerwca 1919 roku. Służył w 2 pułku szwoleżerów jako dowódca 2 szwadronu. W lipcu 1920 roku odznaczył się w walkach z bolszewikami nad Styrem. Przeszedł w stan spoczynku w 1923 r.
↑ Bokalski Karol Krzysztof ur. 1894. W Wojsku Polskim rotmistrz od 1 czerwca 1919 r. W 1925 r. mianowany majorem Straży Granicznej. Mianowany na podpułkownika w 1930 roku i powołany na stanowisko zastępcy szefa Departamentu Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych. Przydzielony do 1 Pułku Ułanów Krechowieckich otrzymał stopień pułkownika i był dowódcą pułku w latach 1934-1938. We wrześniu 1939 r. w eskorcie biskupa Józefa Gawliny przybył do Rumunii, skąd wkrótce dotarł do Francji, gdzie otrzymał przydział do Wojska Polskiego.
↑ Władysław Sierhiejewicz ps. Ścibor (1884-1915) prawnik i handlowiec, zmarł od odniesionych ran w szpitalu rosyjskim w Czerkasach.
↑ Po powrocie z leczenia do Legionów mianowany podporucznikiem.
↑ Łabędzki Antoni - wzięty do niewoli, powrócił do kraju. Służył w lotnictwie. Zginął śmiercią lotnika w 1921 roku w Bydgoszczy.
↑ Wkrótce po szarży został mianowany porucznikiem.

Bitwa pod Rokitną.html

Spis treści

edytuj Sytuacja strategiczna

edytuj Przebieg szarży

edytuj Skład 2 szwadronu w chwili szarży^[2]

edytuj Po szarży

Przypisy

edytuj Bibliografia

Bitwa pod Rokitną.html

Spis treści

edytuj Sytuacja strategiczna

edytuj Przebieg szarży

edytuj Skład 2 szwadronu w chwili szarży[2]

edytuj Po szarży

Przypisy

edytuj Bibliografia

edytuj Skład 2 szwadronu w chwili szarży^[2]