Walentynian III (Valentianus III, Flavius Placidius Valentianus III, ur. 2 lipca 419, zm. 16 marca 455) - wnuk Teodozjusza Wielkiego, syn Konstancjusza III, cesarz zachodniorzymski od 425 do 455 roku. Cesarzem został w wieku 6 lat, władzę faktycznie sprawowała jego matka - Galla Placydia, a później generał Flawiusz Aecjusz. 21 lub 22 września 454 r. (zachowane źródła różnią się, co do daty) Walentynian III własnoręcznie zabił Aecjusza. Kilka miesięcy później 16 marca 454 r. cesarz zginął od ciosów miecza Optelasa - byłego żołnierza Aecjusza, gdy uczestniczył na Polu Marsowym w Rzymie w przeglądzie wojska. W 437 pojął za żonę Licynię Eudoksję - córkę Teodozjusza II i Greczynki Ateny Eudokii. Miał z nią córki:
Za panowania Walentyniana III zachodnie cesarstwo rzymskie straciło znaczną część swoich terytoriów na rzecz plemion germańskich (Wandale pod dowództwem Genzeryka, Wizygoci, Swebowie, Frankowie i Sasi). Nieudolne rządy Walentyniana III po śmierci matki doprowadziły państwo do chaosu. Hunowie najechali i spustoszyli północną część Italii, mimo klęski, zadanej im przez Aecjusza na Polach Katalaunijskich (451).
Wywód przodków:
|